برای فيلم کوتاه ايران
برای تثبيت جايگاه فيلم کوتاه در کشور و کمک به فيلمسازان جوان و بالاخص شهرستانی طی اين سالها تلاشهای زيادی کرديم. از داوری جشنوارههای مختلف در شهرستانها و تهران تا معرفی آنها، از کميتهی اکران (7 نفری) که در سال 80 عضو آن بودم و تمامی آثار کوتاه 57 تا 80 را ديديم تا تدريس در فرهنگسراهای جنوب شهر و خواندن و ديدن آثار فيلمسازان شهرستانی و سرانجام پس از يک سال و نيم تلاش مستمر (نوشتن در مطبوعات، سخنرانیها و مذاکرات با هيات مديرهی خانه سينما) موفق شديم تا انجمن فيلم کوتاه ايران در خانه سينما ثبت شود و اساسنامهاش را با چندی از دوستان تنظيم کرديم. که در نهايت منجر به بازگرداندن تنديس بهترين فيلم کوتاه به جشن سينمای ايران و بعدتر اهدای مجدد سيمرغ بلورين به بهترين فيلم کوتاه داستانی شد.
هنوز هم فيلم کوتاه برايم جايگاه مهمی دارد و حمايت از فيلمسازان اينحرفهی بیپير (چون پيشکسوتانش زود جذب سينمای حرفهای میشوند و آماتورها را به مجامع حرفهای کمتر راه است) دغدغهایست اساسی.
