بی جایزه هم میشود
فردا سومين شب کارگردانان سينماي ايران است. نکوداشت ياد سيف الله داد. بدون رقابت و اهداي تنديس ديگري. ساده و صميمي و فارغ از تشريفات گذشته. حالا ديگر اهالي سينما به اين نتيجه رسيده اند که جاي گوي ميدان رقابت و دعواهاي کوچک بر سر تنديس هاي شترگاوپلنگ، امکان رفاقت و همگرايي بر سر اهداف جدي تري هم وجود دارد؛ صيانت از حوزه فرهنگ و هنر. فردا به نکوداشت مردي گرد هم خواهيم آمد که حتي فقدانش نيز سبب وحدت است. حتي وقتي نيست ما مي توانيم به بهانه اش دور هم جمع شويم. به خصوص حالا که بعضي در شکل و هيبت و پوستين همکار اما به کل در تعارض با ادبيات فرهنگ و هنر و کليتش، دهان به ناسزا و افترا مي گشايند. کساني که حتي خارج از آموزه هاي ديني که به ظاهر آنان بيشتر مدعي آنند و لابد ما کمتر (و به گفته شان اصلاً) حتي دين و مذهب و عقايد و مشي و روش و فکر باقي جز خودشان را زير سوال مي برند و هيچ وقت هم معلوم نشده است که اين وکالت دينداري از جانب کدام مرجع قدر قدرت دنيامداري بهشان تفويض شده است. اينجا وقتي کليت يکپارچه هنر و هنرمندان، فارغ از منافع و دسته بندي ها مورد هجمه قرار گيرد، هر رقابت و جشن و جشنواره يي فراموش مي شود. چرا که نمايشگران خود اسير نمايش و مراسم نمي شوند. جشنواره کودک، جشنواره سينما حقيقت، جشن خانه سينما، شب کارگردانان سينماي ايران و... اگر قصد شان صرفاًShow و Gola باشد با عدم مقبوليت مواجه خواهند شد. وزير ارشاد دولت بعدي هر که باشد، راه دشواري براي رسيدن به اتحاد و رساندن به اعتماد را پيش رو خواهد داشت. او بايد اين را در سرلوحه و سرفصل برنامه وزارتخانه متبوعش قرار دهد. و البته ايستادن در برابر هر رانت خوار کوچک و بزرگي که منافعش در جدايي است. والا شکاف، عميق خواهد شد و زماني که همه به اين نتيجه برسند که خودي و محرم نيستند و در صف دشمنان قرار دارند، خيلي زود متحدانه در برابر دشمن خارج از خود صف آرايي خواهند کرد. مديريت فرهنگي بعدي براي تعامل با بدنه فرهيختگان و نخبگان فرهنگ و هنر و پيشگيري از تعارض هاي احتمالي پيش از هر چيزي نه با آنان بلکه دچار چالش با سهم خواهان خودي خواهد بود.
اعتماد، ۳۱ مرداد ۸۸
