ميعاد با ابراهيم
اول ذي الحجه... حج ابراهيم. ميعاد هر سال و هر نسل انسان است با ابراهيم. عاشقي که تنها پسرش را به قرباني مي برد. همه آنچه دارد را. عزيزترينش را به مسلخ مي آورد... و نقطه مرکزي طواف يعني کانون همه حرکات فرد، خانه هاجر است. آرامگاه هاجر.
يک کنيز که با ابراهيم همگامي مي کرد، عملش مانند اعمال ابراهيم به عنوان مناسک و فرايض حج همه ساله به وسيله ميليون ها مسلمان تقليد و تجديد مي شود... و خداوند از ميان همه پيامبران و مصلحان و عزيزانش، از ميان همه چهره ها در تاريخ، يک زن، «هاجر» را انتخاب مي کند.
يک اسير، يک مادر... و او را در جوار کعبه دفن مي کند و مزار او را جزء خانه خود مي خواند. و به همه انسان ها حتي پيامبران بزرگش، فرمان مي دهد که به گرد اين خانه طواف کنند.
و اين است حجي که هر عملش رمز است و درس و حکمت و اصلاح.
حج نمايش عظيم بشري است. هر سال و هر نسل. هر انساني موظف است که از زندگي و نظام اجتماعي و بندها و پيوندهايش ببرد و فارغ از جامعه و طبقه و نژاد و نشان و خانواده و مرزبندي هاي پوچ بشري، بي رنگ و آزاد و برابر وارد صحنه پرشکوهي شود که هر فردي نقش ابراهيم و داستان پرکشش و هيجانش را بازي مي کند. سکانسي که در آن هر کس بازيگر نقش اول است و خاطره ابراهيم و هاجر و اسماعيل را تجديد مي کند.
ابراهيم فقط يک شخصيت تاريخي نيست. شرکي که او با آن مبارزه مي کرد، هنوز هم بر جهان حکومت مي کند. خشن تر اما پنهاني. راه ابراهيم، راهي است که هنوز هم روندگان بايد به راهش بروند.
و ذي الحجه...ميعاد با ابراهيم است.
اعتماد، ۳۰ آبان ۸۸
