به گزارش خبرنگار سينمايي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، مهدي كرمپور به عنوان نماينده كانون كارگردانان، علي آشتيانيپور، علي سرتيپي، عبدالله عليخاني و سيامك شايقي به عنوان نماينده تهيهكنندگان و محمدقاصد اشرفي، محمدرضا صابري، غلامرضا فرجي و فرشيد موتمنآذر به عنوان نماينده سينماداران اعضاي جديد شوراي صنفي نمايش هستند.
در اولين جلسه شورا مهدي كرمپور براي بارسوم به اتفاق آرا به عنوان رييس شورا انتخاب شد و غلامرضا فرجي به عنوان نايب رييس و علي سرتيپي به عنوان سخنگوي شوراي صنفي نمايش انتخاب شدند.
سرتيپي در گفتوگو با ايسنا، از ثبت قرارداد فيلمهاي «پوپك و مش ماشاءالله» به كارگرداني فرزاد موتمن براي گروه قدس بعد از اكران «عيار 14»، «تسويهحساب» تهمينه ميلاني گروه استقلال، «سلام برعشق» اصغر نعيمي گروه عصر جديد، «طهران تهران» داريوش مهرجويي و مهدي كرمپور در گروه آزادي و فيلم «هيچ» ساخته عبدالرضا كاهاني خبر داد.
وي افزود: در ابتداي جلسه امروز محمدمهدي عسگرپور مديرعامل خانه سينما حضور داشتند و صحبتهايي را درخصوص شورا مطرح كردند و در ادامه مفاد آييننامه اكران 89 بررسي شد و قرار شد در جلسه فوقالعاده چهارشنبه ايرادات صنوف دربارهي تغييرات آييننامه با حضور عليرضا سجادپور مديركل اداره نظارت و ارزشيابي بحث و بررسي نهايي شود.
منبع: ایسنا
]]>کارگردان: مهدی کرم پور. نویسندگان: مهدی کرم پور ، خسرو نقیبی (بر اساس طرح اولیه فرهاد توحیدی). مدیر تصویر برداری: فرزین خسرو شاهی. صدابردار: نظام کیایی. طراح گریم: کیان اولاد وطن. طراح صحنه و لباس:حسین مجد. دستیار اول و برنامه ریز: درنا مدنی. تدوین: میثم مولایی. مدیر تولید: محمد رضا پیرهادی. مویسقی: کارن همایونفر. منشی صحنه: لیلی مرادی. تهیه کننده: محمد پیرهادی. بازیگران: امیریل ارجمند،سپیده علایی،مجید مظفری،رضا رشید پور
کارگردان: مهدی کرم پور. نویسنده:مصطفی رستگاری. مدیر تصویر برداری: ابراهیم غفوری. صدابردار: داریوش صادقپور. طراح گریم: کیان اولاد وطن. طراح صحنه و لباس:حسین مجد. دستیار اول و برنامه ریز: بهداد آوند امینی. تدوین: میثم مولایی. مدیر تولید: مجید کریمی. مویسقی: علیرضا کهن دیری. منشی صحنه: پانته آ حسینی. بازیگران:بابک حمیدیان،ساره بیات،سیامک صفری و مجید مظفری. تهیه کننده: علیرضا رئیسیان
کارگردان: مهدی کرم پور. نویسنده:صادق کرمیار (بر اساس طرحی از امیر حسین مدرس). بازنویسی و پرداخت فیلم نامه: خسرو نقیبی. مدیر تصویر برداری: فرزین خسرو شاهی. صدا بردار: کامران کیان ارثی. تدوین:میثم مولایی. طراح گریم: کیان اولاد وطن. طراح صحنه و لباس: نازنین توسلی. دستیار اول و برنامه ریز: درنا مدنی. مدیر تولید: محمد صادق آذین. موسیقی: علیرضا کهن دیری. منشی صحنه: شیرین جابری. بازیگران: علیرضا خمسه،عسل بدیعی،انوشیروان ارجمند،فرزاد حسنی،افسر اسدی،امیر حسین مدرس،آیه کیانپور،... تهیه کنندگان: سید محمود رضوی،محمد مهدی عسگرپور. مجری طرح: موسسه فرهنگی هنری سیمای مهر
همچنین در این گزارش از فيلمهای «آناهيتا» ساخته عزيزالله حميدنژاد و «کيميا و خاک» ساخته عباس رافعی بهعنوان نمایندگان سینمای ایران در بخش مسابقه سينمای آسيا- جلوهگاه شرق نام برده شده است. در اين بخش ۱۱ فيلم خارجی از ۸ کشور جهان به نمايش در میآيد.
در بخش در جستوجوی حقيقت و عدالت نيز فيلم های «بيداری روياها» ساخته محمدعلی باشه آهنگر و «يوسف پيامبر(ع)» ساخته فرجالله سلحشور به نمايش در میآيد. در اين بخش آثار ايرانی با ۱۱ فيلم از ۱۲ کشور جهان رقابت میکنند.
]]>مهدي كرمپور بعد از جلسهي امروز شورا در گفتوگو با خبرنگار سينمايي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) اظهار داشت: به دعوت محمدمهدي عسگرپور مديرعامل خانه سينما و با حكم ايشان كميته 9 نفره شامل ابوالحسن داوودي، منوچهر شاهسواري، علي سرتيپي، عبدالله عليخاني، اميرحسين علمالهدي، محمدرضا صابري، غلامرضا فرجي، فرشيد موتمنآذر و مهدي كرم پور كارش را آغاز كرد كه اين كميته مسوول پيگيري تدوين آييننامه صنفي نمايش در سال 89 خواهد بود.
وي افزود: با توجه به اينكه عمر شوراي صنفي فعلي بعد از جشنوارهي فيلم فجر به پايان ميرسد آييننامه سال 89 قطعا تا پايان ديماه بايد نهايي و به تصويب معاونت سينمايي برسد تا شوراي صنفي نمايش با اعضاي جديد تشكيل شود.
كرمپور با اشاره به اقدامات صورت گرفته در اين دوره شورا اظهار داشت: خوشبختانه با يك برنامهريزي درونصنفي ركورد سيساله اكران شكسته شد و درحالي كه در سال نهايتا بين 45 تا 50 فيلم اكران ميشد اين تعداد تا پايان امسال به بيش از 60 فيلم خواهد رسيد و در شرايطي كه با تغيير و تحولات معاونت سينمايي مواجه بوديم اين تعداد اكران قابل توجه است كه در خانه سينما مديريت شد.
وي همچنين با بيان اينكه 6 ماهه اول امسال از نظر اقتصادي 350 درصد نسبت به زمان مشابه سال گذشته رشد داشتهايم آن را با شرايط اجتماعي موجود قابل توجه خواند و گفت: خوشبختانه با كارهايي كه در شوراي صنفي نمايش مديريت شد اقدامات قابل توجهي صورت گرفت كه در پايان كار شورا در نشستي آنها را اعلام خواهم كرد.
كرمپور افزود: همانطور كه قبلا هم اعلام كرده بودم به دليل مشكلات شخصي و مشغله حرفه اي با اجازه خانه سينما و شوراي مركزي كانون كارگردان در دوره آينده شورا جايم را به شخص ديگري خواهم داد و نماينده ديگري از سوي كانون كارگردانان براي حضور در شورا معرفي خواهد شد.
وي با اشاره به تصميمات امروز شورا اظهار داشت: از صبح چهارشنبه - 25 آذرماه- اكران چهار فيلم در طرح نگاهي ديگر آغاز ميشود و فيلمهاي «تنها دوبار زندگي ميكنيم» ساخته بهنام بهزادي، «آن سوي رودخانه» به كارگرداني عباس احمديمطلق، «استشهادي براي خدا» ساخته عليرضا اميني و «ماجراي اينترنتي» به كارگرداني حسين قناعت روانه اكران ميشود.
منبع: ایسنا
]]>يک معضل فرهنگي است که همه بايد راجع به همه چيز اظهار لحيه کنند. بدون پشتوانه و مطالعه اندکي، حتي. به راحتي و با اعتماد به نفس و بدون ذره يي ترديد هيچ پرسشي را به «نمي دانم» يا «بيشتر بايد تحقيق کنم» بسنده نمي گذاريم. حالا ديگر با همين اعتماد به نفس کاذب، سخنراني و مصاحبه مي کنيم، مقاله مي نويسيم و سر کلاس درس به استادي مي رويم و... اعتراض مي کنيم، حتي. علامه و جامع الاطراف از خودمان معلومات صادر مي کنيم. چون بناست همه بايد راجع به همه چيز نظر داشته باشند و ابراز وجود کنند. و اينچنين است که دوغ و دوشاب مخلوط مي شوند و چهره واقعيت غبارگرفته و کدر نظر به حقيقت را دشوار و مخدوش مي نمايد. همه چيز به سمت سطحي شدن پيش مي رود، روشنفکرمان جعلي مي شود و شبه روشنفکري چون بلايي خانمان برانداز يقه جامعه عوام زده مان را مي گيرد. تخصص مان مي شود مبتذل کردن هر مساله جدي و مهم پيراموني و مبتلا به، بدون آنکه به عمق و پس و پشت هر ماجرايي اشراف که نه، اندکي بينديشيم. فقط.
2 به وقت دانشجويي جمله يي را از استاد فرهيخته ام آموختم که تا آخر آن را آويز
گوش و جان خواهم ساخت؛ «مهم نيست که به ديگران چگونه وانمود مي کني و مي نمايي، مهم آن است که تصوير درستي از خود و توانت در ذهن خودت داشته باشي...» و اين کليد هر حرکت و صنعت و تجارت و خلق اثر هنري و نظام مديريتي است که بايد همگان و به خصوص اينجا ملکه ذهن مان باشد. اگر به پيشرفت و حرکت رو به جلو بينديشيم. بحث اکران فيلم هاي فرهنگي، مخاطب خاص، آسمان باز، نگاهي ديگر يا هر نامي که بتواند جامعيت فيلم هايي را که مردم کمتر دوست دارند شامل شود، يک بحث ديرينه است. به راستي چگونه است که وقتي فيلمي را مي سازيم از آغاز به مخاطب شناسي، استراتژي اقتصادي و توان بالقوه و بالفعل محصول مان فکر نمي کنيم؟ طراحي پروژه براي عرضه اش در ذهن مان نيست؟ چگونه است که گاهي مي خواهيم در خواربارفروشي، خودنويس مون بلان و گاهي غاز زنده بفروشيم و عرضه کنيم و بعد هم سر بقال فرياد برآوريم که چرا فروش نمي رود، چگونه است و چه کسي گفته که اين فيلم ها فرهنگي است و هنري و مثلاً آثار درجه اول فيلمسازان بزرگي که مخاطب و اکران عمومي و گسترده دارند لابد فرهنگي و هنري نيستند؟ چه کسي اين ارزش گذاري را کرده است؟ و سر آخر چگونه مي توان اين همه فيلم و فيلمساز متفاوت با محصولات گوناگون را همه در يک سبد قرار داد و تحت يک عنوان چماقي ساخت بر سر باقي که ما چنانيم و باقي لابد... بحث اول هر دانشکده هنري و واحد درسي ساده و پايه اش مخاطب شناسي است. اينکه از اول بدانيم چه چيزي را و براي که و در کجا مي سازيم و امکان عرضه اش با بضاعت موجود چون بايد باشد، يعني شناخت هنرمند که نيمي از نگرش هنرمندانه اش را بايد دربر بگيرد. به عنوان فيلمسازي که به همين گروه فيلمسازان تعلق دارد، ساختن آثاري براي مخاطبان ديگر را جدي و الزامي مي دانم، اما اين الزام بايد با شناخت و طراحي و دانش توامان شود. نه آنکه پشت واژه ها پنهان شويم و با حکم کلي، شکست هايمان را توجيه کنيم و گردن دشمن فرضي بيندازيم... تا آخر سيزيف وار سنگ را بر سر کوه ببريم و دوباره شاهد سرازير شدنش از سر ديگر باشيم. يا با پز طلبکار و معترض و استفاده از روش هاي پوپوليستي و جنجال و هياهو، منافع ديگري را براي خودمان دست و پا کنيم. اگر هدف فيلمسازي باشد، اين يکي ديگر حاشيه است لابد.
3 فارغ از روش هاي درمان موضعي و موقت، اکران اين گونه فيلم ها يک چاره
بيشتر ندارد؛ ايجاد پاتوق هاي فرهنگي و کاراکترسازي براي اين نوع سالن هاي نمايشي. کاري شبيه آنچه در دنيا اتفاق مي افتد و کم و بيش در موزه هنرهاي معاصر و پاتوق هاي مشابه نيز اجرا شده است. يعني دادن آدرس صحيح و درست به مخاطبان اين آثار که البته حتماً نوع تبليغات و اکران اين فيلم ها نيز با آثار اکران گسترده تفاوت دارد. اختصاص رديف بودجه براي خريد رايت اکران همه فيلم هاي متقاضي نمايش در اين طرح (که تنها به کمک دولت ميسر است) و نمايش طولاني مدت (در طول زمان) و سانسي (فستيوالي) جهت تنوع بخشيدن به اکران اين گونه کاري است آزموده که تا سرپا شدن کامل طرح مي تواند چاره ساز باشد. اما صاحبان اين محصولات هنري اگر باز هم در تصور فروش چندصد ميليوني آثار خود مانده باشند و گاهي مردم و گاهي مسوولان و گاهي همکاران شان را مقصر جرم ناکرده و بار به مقصد نرسيده خود قلمداد کنند و در مديريت فرهنگي دولتي نيز بر همان پاشنه هميشگي بچرخد، طبيعي است که همچنان بر سر همان مرکبي سواريم که الان.
اعتماد، ۲۱ آذر ۸۸
]]>يک کنيز که با ابراهيم همگامي مي کرد، عملش مانند اعمال ابراهيم به عنوان مناسک و فرايض حج همه ساله به وسيله ميليون ها مسلمان تقليد و تجديد مي شود... و خداوند از ميان همه پيامبران و مصلحان و عزيزانش، از ميان همه چهره ها در تاريخ، يک زن، «هاجر» را انتخاب مي کند.
يک اسير، يک مادر... و او را در جوار کعبه دفن مي کند و مزار او را جزء خانه خود مي خواند. و به همه انسان ها حتي پيامبران بزرگش، فرمان مي دهد که به گرد اين خانه طواف کنند.
و اين است حجي که هر عملش رمز است و درس و حکمت و اصلاح.
حج نمايش عظيم بشري است. هر سال و هر نسل. هر انساني موظف است که از زندگي و نظام اجتماعي و بندها و پيوندهايش ببرد و فارغ از جامعه و طبقه و نژاد و نشان و خانواده و مرزبندي هاي پوچ بشري، بي رنگ و آزاد و برابر وارد صحنه پرشکوهي شود که هر فردي نقش ابراهيم و داستان پرکشش و هيجانش را بازي مي کند. سکانسي که در آن هر کس بازيگر نقش اول است و خاطره ابراهيم و هاجر و اسماعيل را تجديد مي کند.
ابراهيم فقط يک شخصيت تاريخي نيست. شرکي که او با آن مبارزه مي کرد، هنوز هم بر جهان حکومت مي کند. خشن تر اما پنهاني. راه ابراهيم، راهي است که هنوز هم روندگان بايد به راهش بروند.
و ذي الحجه...ميعاد با ابراهيم است.
اعتماد، ۳۰ آبان ۸۸
]]>دلم براي حجب و در کوتاه زورخانه و معماري اندروني- بيروني اينجا غنج مي رود. حجاب هاي اينجا را دوست دارم، وقتي اجباري نباشد. حريم و حرمت ها را. اگر قرار دلتنگي ام همين يکي هم باشد، بازمي گردم. هزارباره.
2- چارلي- دوست من- بزرگ ترين کلکسيون موزيک جهان را دارد، احتمالاً. او عاشق موسيقي ايراني و شجريان است. باري در پاريس در کافه يي کنار خيابان قهوه يي مي نوشيديم و از من مفهوم کلمه يي را مي پرسد که تا به حال از چندين ايراني پرسيده و جواب کاملي نگرفته است.
او مفهوم کلمه «ناز» را مي خواهد بداند... و من در جوابش مکث مي کنم. ياد بار تاريخي کلمه و عرض و طول نظم پارسي گويان مي افتم. با احتياط مي گويم؛ «يعني چيزي را از ته دل بخواهي اما وانمود کني که نمي خواهم،» و مي گويم که با تعارف فرق دارد. ظريف.
دوست پراگي من متعجب از اين بار مفهومي کلمه، صورتش پر از علائم استفهامي شده است؛ «چگونه چيزي را از ته دل مي خواهي و به زبان مي تواني انکار کني؟»
ساعتي بحث مان پيرامون همين يک کلمه به تفاوت هاي کنش هاي فردي شرقي و غربي مي رود و از ته دل آرزو مي کنم «غمزه» و «کرشمه» را نداند و نپرسد که...
دست کم از ترجمه اش چيزي دستگير رفيق جست وجوگر و کنجکاوم نخواهد شد.
3- روزنامه ها را مرور مي کنم روي صفحه کوچک نوت بوک. صفحه هاي فرهنگ و هنر را. روزهاي نامه نگاري است. رخت چرکمان را آويز ديوار همسايه کرده ايم.
تهيه کننده يي، پخش کننده را هدف قرار داده، کارگرداني، سينماداران زالوصفت را، منتقدي، تهيه کننده شارلاتان را، دستياري، استاد متقلب ديروزش را و بازيگري، سردبير مافيايي را... لابد،
دستمزد کلان بازيگران بحث داغ روز است... روزهاي بيانيه، تهديد، افشاگري. روزهاي نامه هاي سرگشاده و بحران اظهارنظرها.
داريم همه عصب و حس و انرژي مان را از دست مي دهيم. مورسو؛ عصبي، آشفته، منقبض و عاقبت خسته.
هدف را گم کرده ايم و دشمن فرضي يکديگر شده ايم. بي اخلاق و پرده در اما.
کوچکي گردش مالي و توان سخت افزاري اندک، سردرگمي در اجراي طرح هاي کلان مديران، توان اجرايي و بلوغ يافته را به چالش کشيده و از کالبد بيرون مي زند. و با اين همه آدرس غلط ممکن است فرسوده مان کند.
اما روح شرقي مان چه مي شود؟ همان که طي اعصار و قرون تنه بزرگ و سنگين و مقاومي نبود که بشکند. چون نهال منعطفي خم مي شود و دوباره سرپا برمي گردد...
کمي تحمل مان را بيشتر کنيم. همين.
اعتماد، ۲۳ آبان ۸۸
]]>مهدی کرمپور درباره سفر اخیر سینماگران به فرانسه و بحثهای حاشیهای مربوط به این موضوع به خبرنگار مهر گفت: سفری که من به همراه دیگر سینماگران به فرانسه داشتم کاری بوده و فکر نمیکنم باید برای رفتن به سفر از شخصی اجازه بگیرم چون کارمند سازمانی نیستم. وقتی قرار شد به عنوان نماینده کانون کارگردانان در شورای صنفی نمایش باشم موضوع سفرهای خود را عنوان کردم.
رئیس شورای صنفی نمایش افزود: من در یکسال گذشته چند سفر به خارج داشتم. اما هیچکدام از این سفرها در کار شورای صنفی نمایش مشکل به وجود نیاورد. زیرا برنامهریزی اکران امر مشخصی است و فکر میکنم برای اولین بار است که به دلیل برخی شیطنتها این سفر باعث بروز اتفاقهایی درباره اکران شده باشد.
کرمپور خاطرنشان کرد: یکی از اتفاقهایی که در زمان سفر ما به فرانسه به وجود آمد بحث اکران یکی از فیلمها در گروه نمایش نوعی دیگر بود. تهیهکننده و پخشکننده این فیلم خودشان درخواست کتبی برای اکران فیلم در این طرح دادند و ما هیچ گزینشی در این ارتباط نداشتیم. ابتدا ما از تهیهکنندهها و صاحبان آثاری که پروانه نمایش داشتند خواستیم برای اکران فیلمهای خود در این گروه درخواست خود را اعلام کنند و همان زمان نیز امکانات و شرایط این گروه مشخص بود.
وی ادامه داد: این فیلمی که هیاهو به وجود آورد قبل از این طرح درخواست خود را برای نمایش فیلم به صورت تکسانس در سینما فرهنگ اعلام کرده بود و حتی چند بار از ما خواستند این قرارداد را ثبت کنیم. ما خارج از عرف قوانین شورای صنفی نمایش این کار را انجام دادیم و قرار بود فیلم به صورت تکسانس در سینما فرهنگ از 29 مهرماه به نمایش درآید.
رئیس شورای صنفی نمایش افزود: بعد از جریان شکلگیری طرح نوعی دیگر همین تهیهکننده و پخشکننده درخواست خود را برای نمایش فیلم در این گروه به صورت کتبی اعلام کردند. در صورتی که همان زمان از شرایط و امکانات طرح باخبر بودند. حالا نمیدانم چرا برای امضای خودشان دراین توافقنامه ارزش قائل نیستند. این فیلم از اولین اثاری بود که برای نمایش در این طرح قرار گرفت.
وی با اشاره به اجرای طرح نوعی دیگر گفت: این طرح قدم اول خود را برداشته و به همین دلیل طبیعی است که نارساییهایی داشته باشد. از همان ابتدا قرار بود هر فیلمی در 70 سانس به نمایش درآید. این طرح اکران سانسی برای فیلمهای هنر تجربه در تمام دنیا از جمله فرانسه و امریکا نیز اجرا میشود. البته ما سینماداران را موظف کردیم این آثار را در 70 سانس اکران کنند و جدولی را برای نمایش آثار در نظر گرفتیم که دچار مشکل شد. البته همچنان پیگیر نمایش 70 سانس هستیم.
کرمپور در ادامه توضیح داد: اما بحث 70 سانس از ابتدا مشخص و توافق نیز انجام شده بود. وقتی ما تلاش کردیم آثار فرهنگی را در این طرح به نمایش بگذاریم هیچ برنامه مدونی از طرف هیچ تشکلی وجود نداشت. اما همواره جزو مطالبات سینماگران بود. من به دلیل تعلق خاطری که به این نوع سینما دارم خارج از دستور کاری خود این موضوع را دنبال کردم و چون این طرح تازه است حتما مشکلاتی دارد. اما دوستان بدانند با غوغاسالاری و تشنج این مشکلاتی برطرف نمیشود.
وی درباره تقاضای تهیهکنندگان و پخشکنندههای آثار در این گروه افزود: ما بیش از 30 درخواست در این باره داشتیم. فیلم "خانه روشن" وحید موسائیان در حال حاضر بعد از سه سال در این طرح اکران شده است. ما حتی برای توجه به گونههای دیگر سینما بحث نمایش آثار مستند را برای اولین بار به صورت تک سانس اغاز کردیم که خوشبختانه نتایج خوبی داشت. اگر از طرح نوعی دیگر نیز حمایت شود قطعا موفق خواهیم بود.
رئیس شورای صنفی نمایش تاکید کرد: عدهای به موضوع اکران اشراف کامل ندارند یا دچار آستیگماتیزم تشخیص هستند یا منافع دیگری را دنبال میکنند و از این راه آدرسهای غلط میدهند و فرصت و رانت دیگری برای خود به وجود میآورند و نتیجه این گونه رفتارها باعث میشود مدیریت دولتی در امور صنفی دخالت کند.
وی خاطرنشان کرد: من به عنوان نماینده رسمی کانون کارگردانان سینمای ایران اجازه نمیدهم افرادی با گلآلود کردن آب در جهت منافع شخصی، منافع جمعی را به مخاطره بیندازند. خیلی از فیلمسازان جوان و مستقل سینمای ایران به اجرای این طرح امید دارند و پیگیر اکران آثار خود هستند، ما نیز با مد نظر قرار دادن اصل اکران آزاد تلاش میکنیم با توزیع عادلانه منابع در جهت حذف انحصار گام برداریم.
کرمپور با اشاره به دوران فعالیت خود در شورای صنفی نمایش گفت: عملکرد من در یکسال اخیر در شورا کاملا شفاف است و تا پایان سال دوره ماموریت من به پایان میرسد. قطعا بعد از تنظیم آئیننامه اکران 89 مسئولیت را واگذار میکنم. تاکنون سه بار استعفای خود را به شورای مرکزی کانون کارگردانان و مدیر عامل خانه سینما اعلام کردم که پذیرفته نشده است. حضور من در شورای صنفی نمایش منفعت مالی برایم ندارد و فقط تلاش کردم به بحث اکران نظم بدهم و مباحث را علمیتر دنبال کنیم.
وی درباره عملکرد شورای صنفی نمایش در سال 88 گفت: یک نمونه از فعالیتهای این شورا به مدیریت بحرانیترین دوره اکران 30 سال گذشته برمیگردد. بعد از انتخابات ریاست جمهوری که تمامی مشاغل با مشکلات اقتصادی روبرو بودند توانستیم سینما را سرپا نگه داریم و حتی باعث رونق آن شویم. در زمانی که مدیریت جدید در ارشاد انتخاب و مستقر نشده بود ما در صنف این موضوع را مدیریت کردیم.
کرمپور افزود: اهالی سینما همیشه میتوانند مشکلاتشان را خودشان به بهترین وجه حل و فصل کنند و این موضوع را بارها نشان دادهاند. آقای سجادپور مدیر کل ارزشیابی و نظارت معاونت سینمایی ارشاد خوب به خاطر دارند که ما در اکران "آخرین ملکه زمین" که ایشان تهیهکننده آن بود، چقدر کمک کردیم. این همان شورا است. ما به گواهی بسیاری از همکاران یکی از موفقترین و بیحاشیهترین شوراها را در چند سال گذشته در بحث اکران داشتیم.
وی گفت: یکی دیگر از طرحهایی که از سوی مدیران پردیسهای سینمایی به شورای صنفی نمایش ارائه شد و ما از آن حمایت کردیم، طرح اذان تا اذان بود که خوشبختانه باعث شد در ماه رمضان ما برخلاف سالهای قبل با رونق بالا روبرو شویم. افزایش قیمت بلیت و کف فروش یکی دیگر از مواردی بود که دنبال کردیم. بحث افزایش کف فروش ابتدا با مخالفتهایی مواجه شد اما دوستان و همکاران بدانند اگر این موضوع محقق نمیشد، اکران همین فیلمهای روی پرده باید حداقل 12 هفته ادامه مییافت.
رئیس شورای صنفی نمایش ادامه داد: یکی دیگر از کارهای این شورا تغییر روز بلیت نیمبها و بحث حمایت از اکران فیلمهای ارزشمند است که آن را دنبال کردیم. به طور نمونه پیگیری اکران فیلم سینمایی "درباره الی" و موافقت با افزایش تعداد هفتههای نمایش فیلم سینمایی "وقتی همه خوابیم" از آن جمله است.
وی درباره مافیای اکران که بحث آن در چند روز گذشته مطرح شده گفت: ما در شورای صنفی با آسیاب بادی و دشمن فرضی نمیجنگیم بلکه با آمار و ارقام سر و کار داریم. بیشتر سالنهای سینمایی متعلق به حوزه هنری، شهرداری، بنیاد سینمایی فارابی، آموزش و پرورش و بنیاد مستضعفان است. تعدادی دیگر سالن نیز در اختیار چند پخشکننده عمده به صورت استیجاری یا خریداری شده است.
کرمپور خاطرنشان کرد: وقتی بحث مافیای اکران را مطرح میکنیم باید بدانیم درباره چه افرادی صحبت میکنیم. کسی با بخش خصوصی خردهپا در هیچ جای دنیا مبارزه نمیکند. باید تلاش شود دولت برای نمایش اینگونه آثار در سینماها یارانه بدهد که شورا هم این موضوع را پیگیری میکند. شورای صنفی نمایش و مدیر عامل خانه سینما از موسسه سینماشهر، شهرداری و اداره نظارت و ارشیابی درخواست کرد از طرح اکران این فیلمها حمایت مالی کند. امیدوارم در آینده نزدیک این موضوع محقق شود.
وی تاکید کرد: بهتر است مدیر کل ارزشیابی و نظارت بعد از قبول این پست کارها و تجربههای گذشته را مرور و به آمارها و اسناد گذشته مراجعه کند و مرعوب شعارها و حرفهای دیگران نشود. من از دوستان مطبوعاتی نیز در این زمینه گله دارم. آنها باید متوجه باشند به آدرسهای غلطی که داده میشود توجه نکنند. عدهای به راحتی این آدرسها را قبول کردند و آن را تسری دادند و این به عقیده من کار اشتباهی است.
رئیس شورای صنفی نمایش افزود: چطور میتوان دفتر فیلمسازی را مافیا دانست که در یکسال و نیم گذشته فقط یک فیلم ساخته و آن را اکران کرده است. اگر این مافیا است که شأن سینمای ایران چقدر حقیر میشود. چطور میتوان کل سینماداران را دشمن تلقی کرد در حالی که همین سینماداران بوند که در گذشته آثاری از کیمیایی، مهرجویی، بیضایی، بنیاعتماد، درویش، حاتمیکیا و... اکران کردند.
وی ادامه داد: ما نباید بگذاریم با نشان دادن آدرس غلط منافع عدهای خاص تامین شود. ما در شورای صنفی نمایش برای جلوگیری از انحصار تمامی اتفاقها را رصد میکنیم و اگر مافیا در جریان باشد با آن برخورد خواهیم کرد. ما برای توزیع عادلانه تمام تلاش خود را انجام میدهیم.
کرمپور درباره قرار گرفتن سالنهای سینمایی منطقه پائین خیابان شریعتی در گروه سینمایی گفت: ما در مصوبه 21 اردیبشهت امسال سالنهای سینمایی پائین خیابان شریعتی را در شش ماه اول سال برای اکران فیلمها آزاد گذاشتیم. اما بعد از مدتی متوجه شدیم این موضوع انحصار به وجود آورده است. به همین دلیل در جلسه 31 شهریور برای بحث توزیع عادلانه اکران، این سالنها را در زیرگروههای سینمایی قرار دادیم.
وی درباره افزایش تعداد اعضای شورای صنفی نمایش گفت: افزایش تعداد اعضا یکی دیگر از مواردی است که در بین صنوف و خانه سینما مطرح و قرار شده تعداد اعضا از پنج به هفت برسد. با توجه به تذکر اخیر ریاست محترم شواری عالی تهیهکنندگان به مدیر عامل خانه سینما و شورای صنفی نمایش مبنی بر تغییر نکردن بندهای آئیننامه سال 88 ما منتظر توافق نهایی خانه سینما و اداره کل ارزشیابی و نظارت هستیم که پس از دستور مدیر عامل خانه سینما از اعضای جدید دعوت شود.
رئیس شورای صنفی نمایش درباره اکران فیلمهای روی پرده هم گفت: فیلمهای روی پرده به کف فروش نرسیدهاند و برای تغییر نمایش فیلمها در جلسه دوشنبه 18 آبانماه تصمیمگیری میشود. پخشکننده "صداها" درخواست کرده از 20 آبان فیلم "پنالتی" را جای "صداها" در همان گروه اکران کند که ما در جلسه فوقالعاده چهارشنبه قرارداد آن را ثبت نکردیم وضعیت اکران "صداها" و این فیلم را نیز بررسی میکنیم. ما خود را مقید و مکلف میدانیم در حد مقدور از این نوع سینما حمایت کنیم.
منبع: مهر
]]>2- از آغاز دهه 70 و پس از ساخته شدن زيربناهاي سينماي ايران پس از انقلاب در دهه 60 و تشکيل بنياد فيلم (فارابي) و مجله (فيلم) و جشنواره (فجر) و صنف (خانه سينما) و... خواسته هاي سينماگران هماني است که بوده، اگر مديري آمد و همسو با خواسته هاي بديهي و بجا و زيربنايي آنان گام برداشت چون سيف الله داد محبوب شد و ماند و اگر براي اجراي منويات سليقه يي و شخصي آمد و اين يکي را با پادگان و دادن امريه و بخشنامه اشتباه گرفت، چنان شد که پس از تعويض شيفتش فراموش و منزوي و بازنشسته گشت.
و اين قاعده محتوم بازي است. لاجرم.
3- از بلاياي مديريت فرهنگي در کشور، بحران اظهارنظر و تعدد پالس هاي غيرکارشناسانه از اطراف و اکناف است و وجود مديراني که فکر مي کنند بايد با همه اين پالس ها هماهنگ باشند. نه آنکه با توان اجرايي بالا آنها را به سمت و سوي منفعت جمعي مديريت کنند. امروز که مديريت جديد سينمايي کشور را نزديکان به رئيس دولت در دست گرفته اند و مدعي اجراي سليقه معوق مانده بالاترين مقام اجرايي کشور در اين عرصه اند، مي توان اميدوار بود که هنرمندان ضمن دريافت يک پالس مشخص و وحدت رويه به جاي خرج شدن، حفاظت شوند. جواد شمقدري با چنين پشتوانه يي مي تواند در ايفاي نقش کليدي جديدش چون کارگردان مرحوم و محبوب اهل سينما، مديري باشد که به داد سينماي ايران برسد و واسط و ديلماجي براي مديريت و مصونيت اين حرفه يا ماموري که مسبب اجراي منويات اندکي است با نگاه سياسي، جناحي و ايدئولوژيک در عرصه فرهنگ و هنر. هر چه که همه هم بگويند، ايفاي هر کدام از اين نقش ها را خود اوست که انتخاب و بر عهده خواهد گرفت، يک انتخاب کاملاً فردي براي اخذ کارنامه پاياني. انتخابي که نتيجه اش تا پايان عمر و پس از آن از او باقي خواهد ماند.
اعتماد، ۱۱ مهر ۸۸
]]>بنا بود از ميلاد امسالش، انجمن فيلمبرداران جايزه يي به نامش به فيلمبرداري با خصوصيات او اهدا کند. اما امسال که جشن سينماي ايران، شب کارگردانان و... همه به ابتکار اهل سينما غير رقابتي برگزار شد، اين را هم گذاشتيم تا سال آتي. يادگاري هايش اما براي بازديد عموم به موزه سينما اهدا خواهد شد؛ از اولين دستاورد بين المللي فني سينماي ايران در اوج رواج فيلمفارسي (1353) از جشنواره فيلم قاهره تا...
1«69 اين گونه گذشت... و ما همچنان دوره مي کنيم شب را و روز را و هنوز را.
2- هفته گذشته، سيزدهمين جشن بزرگ سينماي ايران به اختيار و ابتکار خانه سينما و به اسباب فرامتني و اجتماعي پيراموني، غيررقابتي برگزار شد و کوچک و خودماني و دورهمي. هدف همگرايي بود و رفاقت و پرهيز از تفارق.
آرام و متين و منظم به مانند تشخص دبيرش. فرهاد توحيدي، رفيق دانا و اهل قلم و درد و زخم و بخيه، اين سيزده را به سلامت از سر همه مان به سر کرد. اين بار و براي اولين بار درها باز شدند و مردم هم آمدند و در کنار ما در سالن هاي سينما، روز ملي سينماي ايران را گرامي داشتند.
حالا روز ملي و جشن يک نهاد صنفي و مدني بدون در دست داشتن ابزارها و حمايت هاي کلان و امکانات دولتي و صرف هزينه هاي آنچناني و ريخت و پاش هاي معمول، متکي بر پشتوانه صنفي و اعضايش، متداوم و فعال 13 دوره و سال را پشت سر گذاشته است. تحت هر شرايطي و با همه فراز و نشيب هايش.
اين رويداد را، هر چه باشد، با همه کم و کاستي ها و قوت و ضعف هايش اينجا بايد خجسته و به فال نيک گرفت.
تاريخچه اش تا اينجا؛ 12 دوره رقابتي ثبت شده به علاوه يک دوره غيررقابتي.
خاطره و طعم اين يکي شايد بيشتر هم بماند.
3- ما ماهي هاي اوزون برون، محکوم به ماهي تابه واقعيتيم،شايد.مهم اين است که نقش مان را درست ايفا کنيم.
اعتماد، ۴ مهر ۸۸
]]>به سپاهيان و دربانان و نگهبانان خود سفارش کن که مانع ورود تظلم خواهان نشوند چنان که سخنگوي ايشان بدون لکنت زبان و ترس، حرفش را بزند که من از رسول خدا(ص) بارها شنيدم که فرمود؛ «حاکمي که به زمامداري اش، تظلم خواهان نتوانند بدون ترس و لکنت زبان، حق شان را از قوي بگيرند، روي سعادت و نيک روزي را به خود نخواهد ديد»... با مردم مدارا کن، اگر مردم درباره تو گمان ستمگري بردند، عذر و دليلت را بر ايشان آشکار ساز و با دفاع از خود گمانشان را برطرف ساز... بپرهيز از اينکه خون کسي را به ناروا بريزي که چيزي به اندازه ريختن خون به ناحق آدمي را به کيفر نمي رساند و مستحق از کف دادن نعمت و جوانمرگي نمي گردد... قدرت و برقراري حکومتت را با ريختن خون حرام و به ناحق مخواه، چرا که ريختن خون بي گناه سبب نابودي حکومتت و انتقال آن به غير خواهد شد...
و خداوند سبحان در روز قيامت اولين چيزي را که در بين بندگان حکم خواهد کرد؛ خون هاي به ناحقي است که ريخته شده اند، و تو را نزد پروردگار و من در کشتن افراد عذري نخواهد بود... و بپرهيز از اختصاص دادن چيزي به خود در حالي که حق همه مردم در آن يکسان است. و برحذر باش از غفلت... از چيزي که به روي خود نياوردي و آن در برابر ديد همگان قرار دارد و همه آن را مي دانند... تو مسوول کاري هستي که خود انجام نداده يي اما کارگزارانت مي کنند و آنگاه که پرده از کارها کنار رود، داد مظلوم از تو ستانده خواهد شد.»
پي نوشت1- ... يقين ابن ملجم آن دم يا علي گفت
پي نوشت2- عاشقي را که چنين باده شبگير دهند/ کافر عشق بود گر نشود باده پرست
پي نوشت 3- نادرشاه افشارً فاتح و غره، عامي بود و بي سواد و کافر اما عاشق منش امام اول شيعيان. وزير فاضلي داشت ابوالفضل آشتياني نام. در فتح نجف او که هيچ گاه لباس رزم از تن درنمي آورد، احرام مي بندد و به زيارت حرم مي رود. در حين طواف ناگاه مي ايستد و سر به بالا مي گيرد و مي گويد «يدالله فوق ايديهم» صدراعظم بهت زده و متعجب از اين کلام، جلو آمده و مي پرسد؛ «چه فرموديد اعلي حضرت؟» نادر به خود مي آيد و به راه ادامه مي دهد؛ «همان يک بار که گفتم.»
اعتماد، ۲۱ شهریور ۸۸
]]>2- بنا شد باغ فردوس احيا شود. شهرداري تهران تصميم گرفته تا بناي زيباي قجري موزه سينما بر عابران و رهگذران خيابان وليعصر پديدار شود... و بالاخره سنگفرش و پياده رو و کمي هم فضاي تنفس و البته احياي باغ ايراني در شهر. اين استثناي پسنديده، اما با يک مشکل مواجه شده. قرار گرفتن حجمي جعلي و زننده از آهن و شيشه که ظاهراً کتابخانه يي کوچک و مهجور است و يک توالت عمومي حقير که گفته مي شود متولي کتابخانه هاي عمومي کشور (در وزارت ارشاد) مدعي است که در آن نسخ خطي بسيار مهمي نگهداري مي شود، پس نه قرار برکنار رفتن دارند، نه معوض گرفتن، نه انتقال و نه... يعني سهم و قسمت خواهي از منافع عمومي تا فرصتي هست و پيدا مي شود. اما سهم خواهي يا احياي فضاي شهري و عمومي يا نگاه فرهنگي به امکنه و ابنيه صاحب شناسنامه يا ... هيچ کدام جان اين کلام و بحث اين مقال نيست. يکي بگويد اين نسخ خطي بسيار مهم ملي چرا در توالت عمومي حقيري کنار خيابان نگهداري مي شود؟
3- انوشيروان ارجمند بسيار بيشتر از آني است که مي نمايد. نمايشنامه يي دارد به نام «سايه ماه» که مرثيه يي است بر آنچه داشته ايم. در سبک تعزيه و نقالي و پرده خواني. قسمتي از آن را اينجا با شما به اشتراک مي گذارم؛ «حاج مرشد حسين نقال با بلندگو نقل مي گه ... واي به روزي که باتري بلندگو ته کشيده شده باشه و مظفر بقال باتري نياورده باشه ... کارد رستم تو هوا مي مونه تا باتري برسه و برسه به پهلوي سهراب، دشنه. چه نقلي، چه نقالي برادر؟ حالا شامورتي بازي رو عشقه،»
اعتماد، ۱۴ شهریور ۸۸
]]>